
Η Πρώιμη Ιστορία της Ηλεκτροσυγκόλλησης
Η ιστορία της ηλεκτροσυγκόλλησης ξεκινά στις αρχές του 1800, όταν οι επιστήμονες δημιούργησαν για πρώτη φορά σταθερό ηλεκτρικό τόξο. Το 1803 ο Ρώσος επιστήμονας Βασίλι Πετρόφ περιέγραψε την εκκένωση τόξου και πρότεινε ότι θα μπορούσε να λιώνει μέταλλα. Η ιστορία της συγκόλλησης του TWI δίνει πλήρες χρονολόγιο.
Η πρώτη πρακτική μέθοδος ήρθε το 1881, όταν ο Νικολάι Μπερνάντος παρουσίασε τη συγκόλληση με τόξο άνθρακα. Ακολούθησαν τα μεταλλικά ηλεκτρόδια: ο Νικολάι Σλαβιάνοφ στη Ρωσία το 1888 και ο Charles Coffin στις ΗΠΑ, που κατοχύρωσε μέθοδο με μεταλλικό ηλεκτρόδιο το 1890.
Επενδεδυμένα Ηλεκτρόδια
Γύρω στο 1900 εμφανίστηκε στη Βρετανία το πρώτο επενδεδυμένο ηλεκτρόδιο, που αποδίδεται στον A. P. Strohmenger. Η επένδυση σταθεροποιούσε το τόξο. Αργότερα οι επενδύσεις προστάτευαν επίσης τη ραφή από τον αέρα και μείωναν τα ελαττώματα, κάτι που κάνουν μέχρι σήμερα σε κάθε ηλεκτρόδιο MMA.

Ναυπηγική και η Πρώτη Πλήρως Συγκολλητή Γάστρα
Η ηλεκτροσυγκόλληση διαδόθηκε γρήγορα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυρίως για επισκευές. Το 1920 το βρετανικό ακτοπλοϊκό Fullagar έγινε το πρώτο πλοίο με πλήρως συγκολλητή γάστρα. Τις επόμενες δεκαετίες η συγκόλληση αντικατέστησε την ηλώση σε όλη τη ναυπηγική βιομηχανία.
Αυτόματη Τροφοδοσία και Προστατευτικά Αέρια
Το 1920 ο P. O. Nobel ανέπτυξε μέθοδο με γυμνό σύρμα, συνεχές ρεύμα και τροφοδοσία σύρματος ελεγχόμενη από την τάση του τόξου. Τα προστατευτικά αέρια ήρθαν αργότερα στη δεκαετία του 1920, όταν οι μηχανικοί έψαχναν τρόπους να κρατήσουν οξυγόνο και άζωτο έξω από τη ραφή. Το αργό, το ήλιο και το υδρογόνο ήταν τα κύρια αέρια που μελετήθηκαν.

Συγκόλληση MIG και MAG
Η συγκόλληση με συνεχές σύρμα υπό αέριο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και κατοχυρώθηκε στις ΗΠΑ το 1949 για αλουμίνιο, με γυμνό σύρμα υπό αδρανές αέριο. Το κύριο πλεονέκτημά της ήταν η μεγάλη απόθεση, αλλά το κόστος του αδρανούς αερίου την περιόριζε στα μη σιδηρούχα μέταλλα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η προστασία με CO2 έκανε τη μέθοδο βιώσιμη για τον ανθρακούχο χάλυβα. Σήμερα το MIG/MAG είναι η πιο διαδεδομένη μέθοδος τόξου, σε ναυπηγεία, μεταλλικές κατασκευές και αυτοκινητοβιομηχανία, και η μέθοδος των περισσότερων ρομποτικών κυψελών συγκόλλησης.
Πριν από τον Ηλεκτρισμό
Η ίδια η συγκόλληση είναι πολύ παλαιότερη από το τόξο. Αρχαιολογικά ευρήματα φτάνουν περίπου στο 3000 π.Χ. στην Αίγυπτο και στην ανατολική Μεσόγειο, όπου τα μέταλλα ενώνονταν με θέρμανση και σφυρηλάτηση. Αυτή η συγκόλληση σε σιδηρουργείο έμεινε η μόνη μέθοδος μέχρι τον 19ο αιώνα.
Οξυγονοκόλληση
Η ασετιλίνη ανακαλύφθηκε το 1836 από τον Άγγλο χημικό Edmund Davy. Σε συνδυασμό αργότερα με οξυγόνο, έδωσε την πιο ζεστή πρακτική φλόγα και οδήγησε στην οξυγονοκόλληση και την οξυγονοκοπή, που αναπτύχθηκαν παράλληλα με την ηλεκτροσυγκόλληση στις αρχές του 20ού αιώνα.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Πολλές από τις σημερινές μεθόδους τελειοποιήθηκαν μετά το 1945: επενδεδυμένο ηλεκτρόδιο, συνεχές σύρμα υπό αέριο, βυθισμένο τόξο, σύρμα πυρήνα ροής και ηλεκτροσκωρία. Αργότερα προστέθηκαν η συγκόλληση με λέιζερ και δέσμη ηλεκτρονίων, και το 1991 εφευρέθηκε η friction stir στο TWI στο Κέιμπριτζ.
Γιατί η Ιστορία Μετράει Σήμερα
Κάθε βήμα αυτής της ιστορίας έλυσε ένα πραγματικό πρόβλημα: τα τόξα άνθρακα ήταν ασταθή, τα γυμνά ηλεκτρόδια έδιναν ψαθυρές ραφές και το αδρανές αέριο ήταν πολύ ακριβό για τον χάλυβα. Οι σημερινές μέθοδοι κουβαλούν ακόμα αυτές τις λύσεις. Όταν καταλαβαίνεις γιατί υπάρχει μια επένδυση ή ένα προστατευτικό αέριο, βλέπεις πιο εύκολα τι πάει στραβά όταν λείπει.
Συμπέρασμα
Σε περίπου 150 χρόνια, η ηλεκτροσυγκόλληση πέρασε από τα εργαστηριακά πειράματα στο να γίνει η κύρια μέθοδος ένωσης στη ναυπηγική και τη βιομηχανία. Το επενδεδυμένο ηλεκτρόδιο και το MIG/MAG χρησιμοποιούνται ακόμα καθημερινά· για τα ηλεκτρόδια, δείτε τα ηλεκτρόδια συγκόλλησης χάλυβα.
Χρειάζεστε Βοήθεια σε Έργο;
Για συγκόλληση με ηλεκτρόδιο σε ναυτιλιακά και βιομηχανικά έργα, δείτε τη Συγκόλληση MMA/SMAW ή ζητήστε προσφορά.



